Rozdział 45

*Godzina później*
(Monic)
-To się urządziłaś, a tak się chwaliłaś, że umiesz jeździć.- Zaśmiał się Kosta.
-Oj siedź cicho i się nie udzielaj. Sam mnie namawiałeś na motory.
-Ale się zgodziłaś.
-Ty to zawsze i we wszystkim znajdziesz coś śmiesznego, co?
-Ażebyś wiedziała... Ale wiesz, co? Dziwnie z tym gipsem wyglądasz... Tak jak... Jak... Nie ty.
-Dobrze wiedzieć.
-Money weź się uśmiechnij. To śmieszne.
-Śmieszy Cię to, że Monic ma gips?
-Go śmieszy to, że mógł ze mną wygrać tylko dlatego,że się wywaliłam.
-Mogłem wygrać i bez tego.
-Taaa jasne... A przypomnisz mi, kiedy ostatnio wygrałeś ze mną?
-No jak to kiedy? W wakacje, zanim pojechałaś na wakacje do Hiszpanii.
-Nie no racja wtedy Cię wyprzedził.
-To nie było tylko raz.
-No racja nie. Nie jest to zbyt często, bo rzadko jeździmy na wyścigi.
-Dobra już się nie kłóćcie.- Powiedział Money pomagając mi wsiąść do auta.-Oboje dobrze jeździcie.
-No wiem.- Powiedzieliśmy na raz i zaczęliśmy się śmiać. 
-Wiesz Monic teraz musisz na siebie uważać.
-Ja jej pomogę. To moja wina. 
-To nie twoja wina.
-Wiem, że tylko chcesz być miła, ale obiecuje, że póki będziesz w Polsce i będziesz miała gips będę Ci pomagał. Jestem Ci to winien. 
-Nic mi nie jesteś winien. Kosta daj spokój.
-Nie. 
-Ja też Ci będę pomagać. I nie ma nie.- Powiedział
  Odwróciłam się i patrzyłam przez okno na budynki, które mijaliśmy. No cóż... Oni tacy są... Mogłabym kłócić się nawet godzinę, a i tak nie mam szans... Moi przyjaciele to wariaci i to nieźli... Ale kocham ich. Bez nich nie poradziła bym sobie.
-Ej no Kicia uśmiechnij się.
-Przecież wiesz, że nie lubię jak ludzie wokół mnie skaczą i traktują jak nie wiadomo kogo. A tym bardziej jak ktoś mnie niańczy. Nawet nie wiesz jakie to denerwujące.
-Masz złamaną nogę. My tylko chcemy Ci pomóc. 
-Ach. No dobra.

______________________________________________________

5 komentarzy- next